Vreemde plekken

Bovenstaande stond vanmorgen op de achterkant van ons theezakje. Daar gingen wij onder het ontbijt samen eens over mijmeren, want we hebben op dat gebied wel het een en ander meegemaakt. Ik ga hier over drie plekken wat uitwijden, maar ik zou er zo nog een paar kunnen noemen. Met stip op nummer één staat wel de meest bijzondere, dit zullen weinig mensen in hun leven gedaan hebben. Twee nachten in je daktent bovenop de auto slapen in een smerige garage in Marokko. Ik ga het hele verhaal niet vertellen, lees er hier en hier maar over.

Ook een vreemde is de overnachting die we maakten hoog in de bergen van Guatemala toen we daar in 2008 de Maya route deden. De hele dag gestegen over een modderig steil pad kwamen we tegen de avond aan in een indianendorp waar we zouden slapen in het dorpshuis. Laat ik er wel bij zeggen dat dit er het beste uitzag van alle huizen die daar stonden. Er waren een paar armoedige bedden, wat hangmatten en een paar houten vlonders waar Mart en ik op sliepen. Ja, ik heb echt nog geslapen maar ik was dan ook behoorlijk aan mijn eindje. De elektriciteit was zo schrikbarend slecht dat we die niet durfden te gebruiken dus ging je in het donker naar de ruimte die als toilet moest dienen. Buiten was er een kraan met koud water, ik heb 's morgens alleen mijn tanden gepoetst en een nat lapje over mijn gezicht gehaald. Het was trouwens een prachtige reis.

De laatste van de drie is misschien eerder bijzonder dan vreemd. Ik kan het hier zonder mijn fotoalbums niet nakijken maar het zal 1990 geweest zijn dat wij de Tour de Queyras liepen, een zevendaagse wandeltocht in de Alpen op de grens van Frankrijk en Italië. Pittig maar goed te doen, ik had nog geen reuma, dat kreeg ik twee jaar later. We begonnen onze tocht in korte broek met prachtig weer en we eindigden met sneeuw en ijs. Tussendoor een middag zware mist en daarna een dag regen. In die dichte mist stegen wij naar de hoogste pas van die week, Col Agnel, 2744m. Daar moesten we Refuge Agnel vinden, een op dat moment, het was eind september, onbemande berghut. Door de zware mist konden we geen tekens meer zien en hebben we op de gok toch het goede pad genomen wat ons bij de hut bracht. Er was water, gas om op te koken en matrassen en dekens genoeg want we waren de enige. Dat maakten het zo bijzonder, met zijn tweeën, op die hoogte in een berghut. De volgende dag daalden we af in het schitterende landschap op de onderste foto. Dit was een van onze mooiste vakanties!