Onze buurman Monsieur Veysan heeft al jarenlang een ezel op een van zijn terrassen lopen, we horen hem altijd balken. Eigenlijk vinden we het beest zielig, hij loopt daar maar alleen, zou eigenlijk een speelgenootje moeten hebben.
Een andere ezel of een geitje zou leuk zijn.
En dan wordt die lieverd ook nog eens geplaagd door dat venijnige hondje van Robert. Die probeert de ezel telkens uit te dagen. Het is wel lachen want eigenlijk is de hond bang van de ezel dus het gaat met een paar stappen vooruit en dan weer achteruit.
De ezel raakt niet onder de indruk van dat keffende kleine ding, volgens mij geniet ze van de aandacht.
Bevreemdende foto's, het lijkt wel of de ezel levend begraven is. Gelukkig weten we dat het niet zo is :-)
ReplyDeleteInderdaad wat Lieve zegt: alsof de ezel begraven is. Bijzondere foto's
ReplyDeleteHet zijn de enige huisdieren in ons dorp, ze zoeken elkaar op.
ReplyDeleteHeerlijke fotootjes! Zo leuk dat ezelkopje maar ook wel zielig. Ezeltjes hebben vriendjes nodig. Die horen niet alleen in een wei te staan.
ReplyDelete