Voor even een witte wereld

We waren gisteren van plan om wat vaste planten op te graven uit de border, de mannen hadden het daar helemaal steenvrij gemaakt. Maar we werden wakker met een pak sneeuw dus de plannen moesten bijgesteld worden. 

 Dan maar naar Privas om zand en cement te halen. Daarvoor moest eerst de hoge huif van de aanhanger zodat het dekzijl erop kon. Terwijl Mart daarmee bezig was heb ik even een rondje dorp gemaakt met mijn fototoestel.

De sneeuw kan ons dan niet zo goed uitkomen, mooi is het wel, zo'n witte wereld.

De kachel brandt, dat is in ieder geval een geruststelling.

De bloemen van deze viburnum staan op het punt van uitkomen. Het is een hele grote struik die volgens mij wel een paar takken kan missen.

Het is lekkere plaksneeuw, het kraakt onder je schoenen. Sneeuw waarmee je goed sneeuwballen kan  gooien en een reus van een sneeuwpop kan maken. En je zou ook heel goed sleetje kunnen rijden natuurlijk, er zijn hellingen genoeg rond het dorp. Maar helaas, er zijn hier geen kinderen in het dorp en wij hebben andere dingen te doen.

Om twaalf uur kwam de zon door, het was toen al aan het dooien en toen we om drie uur terugkwamen rijden uit Privas met een aanhangwagen zand en cement was op de zuid hellingen bijna geen sneeuw meer te bekennen. Ook in onze tuin lag niet veel meer. De zon scheen fel aan een strakblauwe hemel.