La Rouvière, stil en verlaten

Op de kaart had ik gezien dat er nog een dorpje aan de Auzène lag met de naam La Rouvière. We waren er nog nooit geweest, wisten niet hoe groot het was en hoeveel mensen er nog woonden.

Het lag er prachtig, in het dal aan de rivier, een sublieme plek. Maar toen we het dorp binnen liepen bleek het tot onze verbazing niet meer bewoond te zijn, het lag er stil en verlaten bij. 

 Een vreemde gewaarwording want op sommige plekken, in dit doorgangetje bijvoorbeeld leek het net of er ieder moment iemand uit die deur kon komen. Maar er zat spinrag op de deur en de omlijsting waaraan ik kon zien dat hier niet meer geleefd werd.

Wat ontzettend jammer maar wel begrijpelijk. Het dorpje ligt diep in een dal, ver van de bewoonde wereld, de asfaltweg houdt voor het dorp op. 

 Van dit huis was het dak helemaal ingezakt, het was een wonder dat de voorgevel nog bleef staan. Maar als weer en wind vrij spel hebben zal dat ook niet lang meer duren. De voorkant, naar het dal gericht moet het woonhuis geweest zijn en daarachter was de schuur. Beneden grote staldeuren, erboven de hooizolder.

In de schuur ontdekte we nog een oude tractor. Ik moest over een hoop dakleien kruipen om er een foto van te kunnen maken.

Op een van de huizen was een jaartal uitgebeiteld, 1830 kon ik lezen. Wat zal er in al die jaren in dit dorp gebeurd zijn, welke families hebben hier geleefd? 

Wat zou ik dat graag willen weten.