We komen ze regelmatig tegen in de polder, de mensen van de muskusratten bestrijding. Zij zetten hun vallen aan de oevers van kades, dijken en weilanden. Ik weet het, het klinkt niet diervriendelijk maar het is hard nodig.
Je moet je voorstellen dat west-Nederland eigenlijk een grote badkuip is die ver onder de zeespiegel ligt. Veel daarvan is polders en veenweidegebied. Het waterpeil in die gebieden staat daardoor op veel plaatsen hoger dan in het omliggende land. Als de kades langs die wateren zouden doorbreken zijn de gevolgen groot. Het gegraaf van muskus- en beverratten is daarom een bedreiging voor de veiligheid van onze waterkeringen.
Muskusratten
zijn namelijk gravers van formaat. Zij graven lange gangenstelsels en holen in oevers en waterkeringen. Daarbij hebben ze ook nog eens een voortplantingsvermogen waar je eng van wordt dus zij vormen een serieuze bedreiging.
Schade van muskus- en beverratten is tot nu toe alleen te voorkomen door ze te vangen en de populatie zo klein mogelijk te houden.
Met quads en boten kunnen de muskusrattenbestrijders tot ver in de polder komen.
De vlaggetjes markeren de vallen die gezet zijn. Deze hoeveelheid vlaggetjes geeft wel aan dat hier veel gangen zitten, met andere woorden hoe die oever al ondergraven is.
Wij wonen hier in het laagste deel van Nederland en ook nog eens tussen twee rivieren, de Lek en de IJssel. Als er in de slechts denkbare omstandigheden dijken door zouden breken zitten wij als ratten in de val.
Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die deze bestrijding dieronvriendelijk en daarom niet nodig vinden. Als u wilt reageren op dit blogbericht, doe dit op een respectvolle manier.
Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die deze bestrijding dieronvriendelijk en daarom niet nodig vinden. Als u wilt reageren op dit blogbericht, doe dit op een respectvolle manier.
Het moet gebeuren hoor, ander gaat het fout.
ReplyDeleteNatuurlijk moet het gedaan worden. Het is fijn dat er mensen zijn die dat willen doen!
ReplyDeleteNatuurlijk moet dat gedaan worden. En niet alleen vanwege die gangen. Ratten brengen ook ziektes over. In hoeverre muskusratten dat doen weetik niet. Maar dat ze bestreden moeten worden is duidelijk.
ReplyDeleteNet wat Bertie zegt, goed dat er mensen zijn die het noodzakelijke willen doen!
ReplyDeleteAls je snel kijkt, lijken het net tulpen op de laatste foto. Bij ons tegenover zie ik ze ook aan het werk, helemaal prima, moet gebeuren.
ReplyDeleteVan die joekels van muskusratten moet je wel bestrijden, anders zijn er zo meer dan mensen. Zeker fijn dat mensen dat willen doen Bertie.
ReplyDeleteToch ga ik een genuanceerd tegengeluid opschrijven. Allereerst zijn muskusratten vredelievende planteneters en geen ziekte verspreiders zoals bruine ratten. Natuurlijk moeten de dijken en lage gebieden beschermd worden maar of de huidige bestrijding van muskusratten de enige juiste manier is betwijfel ik. Er wordt onvoldoende onderzoek gedaan naar goede alternatieven. De bestrijding kost nu 33.000.000 per jaar en de aantallen muskusratten nemen niet af . De dijken op essentiële plaatsen versterken met voor de muskusrat ondoordringbaar materiaal kan een optie zijn maar er zijn veel meer mogelijkheden. Dat betekent dus meer zoeken naar preventieve middelen. Helaas zijn de huidige muskusrattenvallen veel te weinig selectief en komen veel andere dieren (veelal watervogels) ook op een gruwelijke manier aan hun eind in een val. Een van de eerste acties zou bv zijn om geen muskusratten vallen meer te plaatsen in natuurgebieden maar alleen in delen waar onder water lopen van polders moet worden voorkomen ivm bewoning of belangrijke economische waarde. Op die manier kan onderzocht worden of de schade en aantal ontwikkeling van muskusratten tussen deze gebieden met en zonder doding verschilt. Onderzoek naar alternatieve middelen is van groot belang waar eigenlijk best geld voor uitgetrokken zou moeten worden. Gezien de huidige kosten denk ik dat het meegenomen kan worden. Teveel blijft men hangen in het stramien dat doding van muskusratten de enige juiste manier is. Ik pleit hier dus voor meer aandacht voor onderzoek naar alternatieve mogelijkheden.
ReplyDeleteIk heb een cocker spaniel gehad die een hobby had aan het vangen en doden van muskus ratten. Ook niet echt vriendelijk, maar het zat dat in dat beest.
ReplyDeleteJaren terug gingen mijn man en ik voor onze huwelijksverjaardag jaarlijks terug naar mijn geboortestad om "waterkonijn" of met andere woorden muskusrat te eten. Overheerlijk. Jammer genoeg mocht het op een bepaald moment van de dierenbescherming niet meer op het menu staan.
ReplyDeleteEigenlijk bizar dat je op je eigen blog moet vragen om respectvolle reacties. Ik woonde zo'n 27 jaar in de polder, onze tuin was volledig omringd door sloten en de rattenvanger was een bekend gezicht, die noodzakelijk werk deed en nog altijd doet. Voor MarijkeO: je schrijft een genuanceerd tegengeluid, en dat wordt uiteraard ook gerespecteerd. Maar in het gebied waar ik woonde (grens van de provincies Utrecht, Brabant en Zuid-Holland) werden de vallen alleen geplaatst zoals jij bepleit, en zeker niet in de uiterwaarden en natuurgebieden die ver genoeg van bewoning en dijken liggen. Is dat niet een landelijk beleid?
ReplyDeleteIk schrok van wat die aardige jongeman vertelde over de zogenaamde dierenliefhebbers. Wat zij te horen krijgen van deze mensen en wat diezelfde mensen doen met foto's die ze nemen. Heel akelig allemaal.
Delete"Onze" rattenvanger vertelde daar ook wel eens over, te triest voor woorden.
DeleteHet is geen landelijk beleid, Waterschappen hebben ieder hun eigen beleid. We kunnen dus meedenken omdat we mogen stemmen voor de Waterschappen 😀
Delete