Gemaal De Cruquius

 Een beetje uit verveling besloten we gisteren een stukje te gaan rijden met de auto, kijken waar die ons bracht. Via Leimuiden, de plek waar Mart geboren werd en opgroeide en waar wij samen in in de beginjaren van ons huwelijk gewoond hebben reden we de Haarlemmermeer polder in. We kwamen langs het Haarlemmermeerse bos waar veel familieherinneringen liggen en toen wisten we eigenlijk al wat ons doel zou zijn, Gemaal De Cruquius.

Hier zijn we vaak geweest en met de kinderen ook bezocht. Gewoon omdat we het verschrikkelijk mooi vinden door de bouwstijl, de ligging en het stuk geschiedenis wat dit imposante gebouw vertegenwoordigt.

Gemaal De Cruquius uit 1849 is een van de drie gemalen waarmee de Haarlemmermeer tussen 1849 en 1852 is droog gepompt. Bovendien is het de grootste stoommachine ter wereld. Het gemaal is daarna nooit gemoderniseerd en in 1933 buiten werking gesteld. Het behoort tot de Top 100 der Nederlandse rijksmonumenten. 

Het is genoemd naar de Nederlandse waterbouwkundige Nicolaus Samuelis Cruquius, geboren als Nicolaas Kruik in 1678 te West-Vlieland. De imposante combinatie van techniek en architectuur maken dat De Cruquius een industrieel monument van wereldformaat is. Het gemaal heeft op zijn beurt de naam Cruquius gegeven aan het dorp in de nabijheid. (bron: Wikipedia)

 Dit is de Ringvaart die om de hele Haarlemmermeerpolder heen loopt. Rechts staat het gemaal.

 De machinekamer uit 1849 is nog aanwezig. Hierin staat 's werelds grootste en best bewaarde stoommachine, de Cornish Engine met een cilinder van 3,66 meter doorsnee. Deze machine drijft acht balansarmen aan van elk 10.000 kilo die als tentakels uit de ronde baksteenbouw naar buiten steken. Aan deze armen hangen zuigers die als waterpomp werken. Samen brachten die bij elke slag van de stoommachine 64.000 liter water omhoog naar de ruim vijf meter hoger gelegen houten stortvloer rond de machinekamer, dat daarna door sluizen aan weerskanten van het ketelhuis de ringvaart instroomde. (bron: Wikipedia)

 Als straks de wereld weer enigszins normaliseert is dit een prachtige plek om eens te bezoeken. Het museum was nu helaas gesloten zo ook het prachtige theehuis daarnaast, het moet heerlijk vertoeven zijn daar onder die hoge bomen.

We hebben er wat rondgewandeld, er ligt een klein park waar we een poosje op een bank hebben gezeten om het gebouw te bewonderen. 

Er was geen mens, wat hadden ons uitzicht helemaal voor onszelf.

Tevreden over ons mooie uitje zijn we naar huis gereden waar we op het terras met dochter Foor hebben zitten kaasfonduen.

De foto hieronder die ik van internet  haalde laat nog eens goed zien wat een schitterend gebouw dit is. Goed dat het bewaard is gebleven om te laten zien hoe wij van oudsher water hebben leren beheren.