Skip to main content
Op weg naar onze schoonzus in Katwijk zijn we in Noordwijk even gestopt om het graf van mijn ouders te bezoeken. Ik kom er weinig, een broer van mij en een oude tante houden het bij, zorgen dat alles er netjes uit ziet. Ik heb er wat voorjaarsbloeiers neergezet, mijn vader zou dat fijn gevonden hebben, die was gek op alles wat groeit en bloeit.
Op deze begraafplaats in Noordwijk-Binnen is ook het graf van Maria Montessori, bekend van haar onderwijssysteem. Zij kwam in 1936 naar Nederland waar het hoofdkwartier van de montessori-beweging toen al was gevestigd. Ik ben als kind opgegroeid met dit graf, het hoort gewoon bij mijn jeugdherinneringen. Een paar maanden na de begrafenis van Maria Montessori overleed mijn oudste zusje op negenjarige leeftijd, ik was toen bijna vier jaar oud. Zeker de eerste jaren gingen wij heel vaak naar haar graf met mijn vader. Ik heb er geen akelige herinneringen aan hoor, het hoorde er bij, wij verzorgden het graf, zette bloemen neer en daarna liepen we door over de Gooweg naar ,de Nachtegaal' een uitspanning met een grote speeltuin. Mijn vader dronk er een kopje koffie op het terras en wij speelden lekker in die mooie speeltuin. Mooie tijd!
Wij woonden vijf jaar tegenover een begraafplaats en dat vonden wij ook niet naar. Maar er waren geen bekenden van ons begraven. Het zijn vaak mooie en vredige plaatsen maar voor jouw ouders moet dat een heel ander gevoel zijn geweest.
ReplyDeleteJa Emie, het zijn mooie en vredige plekken. Het lukte mijn vader om zo'n bezoekje aan het graf niet beladen te maken. Terwijl hij verse bloemen op het graf zette waren wij gewoon een beetje aan het spelen, we moesten wel rustig zijn. En daarna gingen we gewoon naar de speeltuin.
DeleteIk vind het fijn om naar het graf van mijn ouders te gaan. Mooi voor de nabestaanden, de tekst "weer samen". Is het graf van je zusje er nog?
ReplyDeleteNee, het graf van mijn zusje is al geruimd. Ik wist nog wel precies de plek te duiden waar zij begraven lag, dat staat in mijn geheugen gebeiteld.
DeleteIk kom graag op begraafplaatsen, omdat het vaak mooie stille plekken zijn. Maar het graf van mijn ouders bezoek ik niet vaak. Ik denk aan ze, waar ik ook ben. Ik hoef er niet voor naar hun graf. Het is een beetje ver ook.
ReplyDeleteIk kom er ook niet vaak, heb het ook niet nodig, Jeanne.
DeleteVoor jou moet dat niet makkelijk geweest zijn.Mijn ouders hebben ontzettend veel verdriet gehad om hun oudste dochter, hun trots. Toch zijn ze erin ge slaagd om ons niet met dit verdriet te belasten.
ReplyDeleteIk heb nu in één week tijd het graf van mijn zus en zwager, mijn schoonouders en mijn ouders bezocht. Stom toeval omdat we deze week een begrafenis hadden op de begraafplaats waar de eerste vier mensen liggen. Ik heb er geen moeite mee.
ReplyDeleteIk heb mijn moeder nooit gehoord over het feit dat zij er moeite mee had hoe het er vroeger bij jullie thuis aan toe ging m.b.t. Jopie.Volgens mij ging dat heel goed. Bij het graf van opa en oma ben ik nooit meer geweest in al die jaren. Bij het graf van mijn ouders kom ik nog 1x in de zoveel maanden. Voor de Kerst hebben Jack en ik er een krans neer gezet die Jack had gemaakt. Binnenkort ga ik nog even een keer om te snoeien, dat is wel nodig. Kom er dus niet vaak maar vind het soms wel prettig om er even heen te gaan...
ReplyDeleteIk zag de krans van Jack afgelopen woensdag liggen, Koos. Je begrijpt wel dat ik altijd als ik op die begraafplaats kom, wat nogal eens gebeurt als er weer een begrafenis is van familie van Mart, even naar het graf van jou ouders loop. Ook ik vind het prettig om dat even te doen, raak dan een beetje ontroerd, mis ze nog steeds. Liefs!
DeleteTwee mooie graven. Van invloedrijke mensen!
ReplyDeleteZowel met mijn ouders als Maria Montessori ben ik opgegroeid. Vanaf jong kind af wist ik dat zij daar lag en mijn vader had haar geschiedenis verteld.
DeleteIk kom heel af en toe op de begraafplaats in Eys waar mijn opa, oma, om en neef begraven liggen. Ik vind het fijn dat hun graven er (nog) zijn. Daarentegen kom ik nooit op de begraafplaats waar de urn van mijn moeder begraven ligt.
ReplyDeleteIk kom niet veel bij het graf van mijn ouders. Toch deed het me goed om er even te zijn.
DeleteIk kom er ook niet veel hoor Lida. Wil jij me even mailen op mmberends@hotmail.nl Ik heb een vraag aan jou.
ReplyDeleteIk begrijp dat dit voor jou moeilijk is, Jeanette, dapper dat jet toch doet. Ik had vrede met de dood van mijn moeder, ze was 87 jaar. Drie weken later stierf mijn zus, 59 jaar. Dat was van een andere orde. Als ik voor haar graf sta, wat stom toevallig afgelopen week het geval was, doet met dat veel meer.
ReplyDeleteDat snap ik Marthy. Veel te jong toch, 59. Mijn vader was nog maar 64, en binnen 10 dagen overleden nadat hij zich niet goed voelde.
ReplyDeleteIk zag een foto op uw blog van het graf van Maria Montessori. Een mooie foto, met een bloemperkje ervoor dat lang niet op alle foto's van dit graf er zo aardig uitziet. Ik ben een blog aan het schrijven over deze begraafplaats (niet over graven afzonderlijk, maar meer omdat de grond van deze plaats ooit heeft toebehoord aan de buitenplaats die er naast lig, Calorama. Maar toch zou ik deze foto van de begraafplaats willen afbeelden. Geeft u daar toestemming voor aan mij. Vr. dank Carla Oldenburger
ReplyDeleteU kunt de foto gebruiken. Mocht u een groter bestand nodig hebben, mail me dan op mmberends@hotmail.nl
ReplyDeleteIk zal de foto hoogst waarschijnlijk nog wel op mijn harde schijf hebben staan.
Vriendelijke groet, Marthy.