Struinen door de duinen

Samen met Jeanne gisteren heerlijk in de Amsterdamste Waterleidingduinen gezworven. We hadden een strakblauwe lucht maar de wind was verdraaid koud. Geeft niet, als je flink doorstapt blijf je wel warm.

Dit landschap blijft me boeien terwijl ik er toch al zo vaak geweest ben. Als kind liep ik hier al en dat is nooit meer opgehouden, telkens kom er er weer terug.

Opeens zagen we een groepje damherten waarvan deze jongens even hun krachten aan het meten waren.

Zo te zien was de rest van de groep niet erg onder de indruk van dat gestoei, die lagen lekker in het zonnetje.

En deze keerde het gedoe zijn rug toe.

Het grootste deel van het natuurgebied is beschermd en veel recreatie is om die reden niet toegestaan. Behalve wandelen dan, dat mag zelfs buiten de paden. Wat wij dus ook deden, we namen zo'n lekker slingerpad maar op een gegeven moment wisten we toch niet meer waar we waren.  Geen nood, de kaarten die ik heb van de AWD samen met de GPS op onze telefoons brachten ons weer op het rechte pad.

Jaarlijks stroomt er vijftig! miljoen kubieke meter drinkwater door dit gebied, het is het oudste waterwingebied van Nederland. Kijk maar eens hoe helder het water is.

Je kan hier nog echt genieten van rust, stilte en natuur, het was ook helemaal niet druk. Het landschap is prachtig en heel afwisselend, met poeltjes, rietkragen, bossen en duinen.

De natuur kan hier rustig zijn gang gaan, gevallen bomen of takken mogen blijven liggen.

Schoonheid zit ook in het kleine, een mooie gevormde liaan en hier onder de schors van een omgevallen boom.

Toen ik thuisgekomen in de spiegel keek zag ik dat ik wat kleur had gekregen in mijn gezicht. Zon en wind in een mooi landschap, het was genieten.