Tout s'est bien passé

Twee keer snel achter elkaar hebben we Filmhuis Gouda bezocht en beide keren mooie films, wel totaal verschillend. Deze hebben we gistermiddag gezien.

De 85-jarige André  besluit na een beroerte dat het mooi is geweest. De kunstverzamelaar heeft wat je noemt een vol leven geleid: gezin, echtgenote, kinderen, en daarnaast zijn openlijk homoseksuele liefdes. Toch al niet de makkelijkste vader zadelt hij zijn oudste dochter op met een finale opdracht: organiseer mijn euthanasie. Die dochter, Emmanuèle, heeft een zus die minder enthousiast is over pa’s zelfverkozen einde.

Pa is zeker van zijn zaak maar schept voor zijn dochters een groot probleem, in Frankrijk is euthasie, anders dan in Nederland, bij de wet verboden. Zij riskeren vervolging als zij zich teveel met Pa's uiteinde bemoeien. Toch besluiten de zussen naar Zwitserland uit te wijken om daar euthanisie mogelijk te maken.

De film is geen tranentrekker, er zit ook humor in. Zo speelt er  het klasseverschil bij het Franse euthanasiedebat. ‘Ik vraag me af hoe arme mensen dit doen’, merkt vader André op, als de oplopende kosten van zijn in Zwitserland geplande levensbeëindiging ter sprake komen. ‘Die moeten wachten tot ze dood gaan’, sneert zijn dochter. 

Een film als deze geeft je wel wat om over na te denken en over te praten. Uit onderzoek van SIRE blijkt dat de helft van de Nederlanders niet over de dood praat. In mijn familie zijn al veel, te vroege sterfgevallen geweest, dat maakt dat wij er vanzelf over zijn gaan praten, samen maar ook met onze kinderen.