Moeders

In mijn schatkist, die grote doos met correspondentie die ik laatst doorspitte, ontdekte ik ook een doldwaas gedicht van mijn dochter. Dat gedicht, gedateerd 20 oktober 1993, was ook verstuurd aan negen andere moeders van vriendinnen van mijn dochter.

Wij moeders werden door onze dochters uitgenodigd voor een etentje. Waar dat zou zijn werd niet bekend gemaakt maar om ongelukken te vermijden zullen de dochters rijden stond er in het gedicht.

Ik kon me nog wel herinneren hoe leuk het was, wat een plezier we hebben gehad met twintig vrouwen, moeders en dochters en verdraaid, een paar dagen nadat ik het gedicht had gelezen schoot me ook de naam van het restaurant te binnen. Dat was 'Moeders' aan de Rozengracht in Amsterdam. Toen ik het op internet zocht bleek het restaurant nog steeds te bestaan. 

Toen dochter gisteravond kwam eten lag het gedicht op haar bord. Er werd meteen een fotootje van gemaakt wat natuurlijk rond ging op de groepsapp van de dames.

Deze vriendinnengroep bestaat al sinds hun kindertijd en daar is geen speld tussen te krijgen. Ieder jaar gekke uitstapjes, weekendjes weg maar ook elkaar steunen in moeilijke tijden. Verschillende vrouwen hebben al vroeg hun moeder verloren en dan zijn de meiden er voor elkaar.

Zuinig op zijn, op jullie vriendschap zeg ik altijd tegen ze. Maar dat hoef ik eigenlijk niet te zeggen, ze beseffen het wel.