Verzameling en sentiment

Er is op de brocante markt in La Voulte één handelaar die ik zeker niet zal overslaan, mijn favoriet. Hij heeft niet veel en zeker geen grote spullen. Twee tafels, mooi kleed er over heen met daarop kleine schatten, in mijn ogen dan. Ik zie er altijd zaken die ik onmiddellijk zou willen kopen en vaak sta ik mezelf dat toe, zoals met deze presse papier. Mijn oog viel er direct op en de koop was snel gesloten. Drie jaar geleden kocht ik op dezelfde markt het rode exemplaar en die van de Heilige Theresa kocht ik het jaar ervoor. Zo ben ik een kleine verzameling aan het aanleggen.

Ja, en dan dit mandje. We liepen erlangs, ik pakte het op en zei tegen Mart: 'Kijk, een aardbeienslof, zo eentje had mijn vader er vroeger ook'. 'Pour les fraises, madame', zei de eigenaar, dus ook in Frankrijk wordt hij daarvoor gebruikt. Ik zette de slof terug, liep drie stappen door, keerde om en kocht hem toch voor het luttele bedrag van twee euro. In die drie stappen dacht ik aan mijn vader, hoe hij ieder jaar trots met zijn eerste aardbeien van het land kwam. Een van ons mocht dan bij de melkboer op de Voorstraat een halve liter slagroom halen (toen nog in een glazen fles) en dat ging opgeklopt over de aardbeien. Oh, wat was dat een traktatie, zo voelde wij dat toen ook. Dus nu heb ik een aardbeienslof en eigenlijk had ik hem echt niet nodig, mandjes genoeg om die aardbeien mee te plukken. Hij is zuiver meegegaan om sentimentele reden en dat vind ik een goede reden.