Een paartje

Meer dan dertig jaar zie ik smaragdhagedissen in mijn tuin en heel af en toe lukt het me om er eentje op de foto te nemen. Er gaan jaren voorbij dat het me niet lukt. Maar in al die jaren heb ik er nog nooit twee tegelijk gezien en dat gebeurde gisteren en verdraaid, het lukte me ook nog om ze samen op de foto te krijgen. Ik moest er wel even als de wiedeweerga mijn huis voor in vliegen om mijn fototoestel te pakken en toen ik terugkwam waren ze wel van postie veranderd maar ik kon mijn eerste foto maken. In de border zaten ze, tussen de planten.dicht tegen de muur.

Toen bewoog ik blijkbaar want ze schrokken en vlogen er vandoor langs de muur en naar boven, ik zag ze gaan maar dat is zo snel dat daar geen foto van te maken is. Maar het geluk was met mij want boven kwamen ze tussen de planten die op de muur bij de poort staan weer tevoorschijn en gingen op een warme steen liggen.

Goed is te zien dat het mannetjes een felblauwe kop heeft, een teken dat hij in de paartijd is.

De foto's die ik een week of twee geleden maakten waren dus overduidelijk niet van een mannetje maar van een vrouwtje, zij heeft een bleekblauw kopje.

Daar lagen die twee, op een steen, boven die bovenste toef  valeriaan. Het bereik van mijn lens wat net  groot genoeg om ze te pakken te nemen. Maar ze lagen er niet lang en verdwenen tussen de stenen. Verschuilplekken genoeg in die muur. Maar ik heb ze gezien met zijn tweeën, prachtig mooi en ook nog eens op de foto gekregen.