Even slikken

Eigenlijk gaat de vernieling in de moestuin ons het meest aan het hart. Iedere dag zie je met veel plezier je gewassen groeien, je steekt er veel werk en zorg in en om dan je tomaten kapotgeslagen door de hagelstenen op de grond te zien liggen is even slikken.

We hadden voor de tweede keer een bed sla gepoot en die groeide juist zo lekker, bijna klaar om te oogsten. Ondertussen zijn de gescheurde bladeren weggehaald en ziet het er al wat beter uit.

Laten we nou net verleden week een kilo rabarber geoogst hebben, wat een geluk. Die ligt in een zak in de vriezer. En Mart plukte toen ook vier kilo vijgen en dat zit allemaal in pot.

Van de courgette en komkommerplanten hebben we de meeste kapotte stelen en bladeren weggeknipt. Dat zijn planten die snel groeien, binnen een week zullen we daar weer van kunnen plukken.

Verschillende meloentjes zijn beschadigd maar niet ernstig, die laat ik voorlopig nog aan de plant zitten.

We krijgen veel compost dit jaar, al het blad en groenteresten liggen op een hoop in de moestuin.

Ik kijk er maar niet teveel naar.

Ach, die tuinen van ons is maar hobbywerk. Erger is het voor de fruitkwekers in de rivierdalen waar de abrikozen en perziken hingen te rijpen toen we er laatst fietsten. Dit soort buien zijn vaak heel plaatselijk, met een beetje geluk zijn ze gespaard gebleven.