Onderhandelen

Dit staat er op het buitenterrein van de brocanteur in Le Cheylard. Te kust en te keur, in weer en wind want binnen heeft hij er geen plaats meer voor volgens hem. De kippen lopen er lekker tussendoor te scharrelen.

Er staat veel spul bij wat ik dertig jaar geleden nog leuk vond maar nu hoef ik het niet meer, mijn smaak is veranderd.

En serviesgoed heb ik meer dan genoeg, dat hoef ik ook niet.

Dit werd interessant want we zoeken nog een andere bak voor de hosta. De bak waar die nu in staat begint door te roesten. En er stond in deze hoek ook iets waar waar vriendin Lilian haar oog op liet vallen.

We keken nog even verder maar er stond niets bij waar wij gelukkig van werden 

dus we keerden terug naar het oud ijzer.

Na stevig onderhandelen gingen we uiteindelijk met deze koopwaar naar huis. In totaal ging er tien euro van af, niet echt veel voor wat het kostte maar soms moet je dat voor lief nemen als je iets graag wilt hebben. De zinken bak hebben we echt nodig en hij is precies de goede maat en onze vriendin zocht een tafeltje in deze grootte. Het onderstel is origineel en stevig, het blad is wat minder maar dat kan je schilderen, of je legt er een leuk kleedje overheen. Je kan het blad ook zo laten, we zitten tenslotte op het Franse platteland.

De eigenaar van deze loods vond Belgen aardige mensen, ik ben het helemaal met hem eens en Nederlanders vond hij lastig, die bleven maar praten en onderhandelen. 

Ook dat ben ik met hem eens, wij zijn tenslotte van oudsher kooplieden, haha.