Heen en terug naar de Ardeche

Zo, deze kant van het huis ziet er weer strak uit. Door mij is in de afgelopen dagen daar alle buxus geknipt en Mart heeft zich over de taxushagen ontfermt. Aan de andere kant is de beukenhaag weer in fantsoen gebracht en moet ik alleen nog twee buxusvakken knippen. Zondag vertrekken we weer en zullen voorlopig niet terugkomen in dit huis en deze tuin. Wij zijn nu eenmaal van die mensen die de boel graag netjes achter laten.

In de Benedenkerkse buurt zit een grote dierenhandel waar ik vaak met de kleinkinderen naar toe wandel. Je mag over het hele terrein lopen en alle dieren bekijken en dat zijn er heel wat. Allerlei soorten zangvogels, watervogels, kippen, ganzen, duiven, pauwen, konijnen, cavia's, geitjes, varkentjes en zelfs lama's. Voor kinderen is het prachtig, ze komen ogen en oren tekort. Terwijl wij er vanmorgen waren kwam de bakker zijn overschot lossen..... 

Thijs wil altijd graag naar het zwembad hier in Stolwijk als hij bij ons logeert. Gelukkig kwam de zon vanmiddag toch nog door en kon het wel even. Het was niet druk, jammer, want de inkomsten zijn hard nodig en aan mij verdienen ze dit jaar ook niets, want voor het eerst in vijfendertig jaar heb ik geen abonnement. Gewoon vergeten, we zaten al in Frankrijk. Verleden jaar maakte ik ook al een blog over "Ons Polderbad", het ligt me na aan het hart. Ik hoop dat kleinzoon Luuk er straks ook nog zijn zwemlessen kan krijgen, net als onze kinderen.

Er is voor ons geen twijfel mogelijk, wij hebben de leukste kleinkinderen van de hele wereld. Het is hartverwarmend om te zien hoe lief Thijs, de oudste, voor zijn broertje en neefje is. Sebas, de middelste, onze ladykiller, is verschrikkelijk ondeugend en heeft lak aan alles. En dan Luuk, negen maanden en om op te vreten met al zijn kuiltjes en kneepjes. Het is kermis in Stolwijk dus de jongste twee zijn in de draaimolen geweest en Thijs in de botswagens, hij stuurt beter dan zijn vader.

Net in Nederland en meteen onze jongste kleinzoon een nachtje te logeren, een kadootje vinden wij. Vanmorgen een wandelingetje gemaakt met Luuk door Bovenkerk, als vanouds. Het was genieten, de natuur is nu op z'n mooist, de gele lissen staan te pronken aan de waterkant. Zowel in Noord-Frankrijk als in de Krimpenerwaard waren de boeren al druk aan het hooien, het is er nu weer voor.

Dit kwamen we tegen toen we in Noord-Frankrijk reden, op weg naar Nederland. Ik vond het zo opmerkelijk dat we maar even gestopt zijn. Nou ja, opmerkelijk...het is eerder gek, zo'n vleugel in je tuin. Het is natuurlijk wel een kasteeltuin, maar toch. Toen ik wat verder het terrein op liep om een foto te maken zag ik onderstaand bord en begreep ik dat die vleugel er gewoon staat om het geheel een beetje meer sju te geven, goed voor de verhuur. De graaf heeft blijkbaar geldgebrek. Dus als er nog getrouwd moet worden of een ander feestje, wij komen wel, we weten waar het is.

Zo ziet onze schuurzolder er nu uit, één grote lege ruimte. Alles wat er opgeslagen was is weggeruimd. Een groot deel naar de garage, een klein deel naar de déchêtterie. We zijn nu onderweg naar huis, maar als we terug zijn over twee weken dan gaat deze tussenvloer er ook uit. Ooit gaat dit een bewoonbare ruimte worden en dat ooit gaat steeds dichterbij komen. Maar nu eerst naar de kinderen en kleinkinderen, die hebben we acht weken niet gezien en dat is wel erg lang.