HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

I n het rivierenland van de Maas en de Waal staat het nog altijd indrukwekkende kasteel Ammersoyen. Dit stoere kasteel met zijn bijgebouwen ligt te midden van een dubbele gracht.    Kasteel Ammersoyen werd gebouwd rond 1300, naar voorbeeld van een door graaf Floris V geïntroduceerd kasteeltype. De torens staan buiten het centrale gebouw waardoor het kasteel beter verdedigbaar werd. Ammersoyen is één van de best bewaarde waterburchten van Nederland. Tijdens de restauratie in de vorige eeuw werd de gracht uitgegraven en werden er vele vondsten gedaan.   De gracht bleek een archeologische schatkamer van aardewerk, glas, zilver, tin en brons. Deze voorwerpen, waarvan een deel in het kasteel wordt tentoongesteld, geven de bezoeker een goed beeld van 600 jaar kasteelgeschiedenis. De collectie is de meest bijzondere collectie van grachtvondsten in Nederland. Dus dat was hier schatgraven in de gracht. Voor het vieren van een feest kun je in het koetshuis terecht en via Booki...

Gisteren bij de hematoloog in het UMC geweest voor het bespreken van de uitslag van de PET scan. Ik had het zelf al kunnen lezen in het patiëntenportaal maar dat is medische taal, de arts legt het in mensentaal uit. De conclusie is zeer positief en wijst op een uitstekende reactie op de behandeling (respons) van het lymfoom. Complete metabole respons (Deauville score 3): Dit is de belangrijkste bevinding. "Metabool" betekent dat de kankercellen op de PET-scan geen verhoogde suikerstofwisseling meer vertonen. Een Deauville-score van 3 wordt in de context van een "complete respons" gezien als een goed resultaat, wat inhoudt dat de behandeling effectief is geweest. Samenvattend: De scan toont aan dat de behandeling goed heeft aangeslagen en dat het lymfoom in het genoemde gebied niet meer actief lijkt te zijn. Nog even uitleg over de Deauville score. Het effect van de behandeling van lymfeklierkanker wordt tijdens en na de behandeling beoordeeld met een PET/CT-scan...

Prachtig weer, een vroege lentedag en wij reden naar Woudrichem waar we bij de haven op een groot parkeerterrein konden parkeren. In het groen huisje met de luiken is koffie te krijgen. Dit was de oprit naar het voet-fietsveer waar een pas nieuwe elektrische boot ons naar de overkant bracht. Hier ligt de oude boot die af en toe nog gebruikt wordt. De nieuwe was veel groter hoor maar ik vergat om er een foto van te maken. We staken de Waal over en gingen verder op de fiets. Er liep daar een grote groep konikspaarden, wat zijn ze toch mooi. Ik denk dat het er wel veertig of vijftig waren.  En daar was het dan, Slot Loevestein, h et beroemdste kasteel van Nederland.  Het ligt daar prachtig, in de uiterwaarden van de Maas en de Waal.  Het slot is alleen maar te fotograferen vanaf de weg die er naar toe loopt,  je kan er aan de voorkant   niet bij komen en de achterkant is niet echt heel mooi. Hier zou ik eigenlijk een drone voor moeten hebben. In dit slot zat Hugo d...

Na er 33 jaar van hebben kunnen genieten gaat ons huis in andere handen over, gisteren is het voorlopige koopcontract getekend. En wat hebben we ervan genoten, de laatste 15 jaar verbleven we er zelfs ieder jaar 6 à 7 maanden. Maar we moeten realistisch zijn, we hebben een leeftijd bereikt dat het bijhouden van zo'n groot huis, eigenlijk twee huizen en de tuinen rondom teveel gaat worden. Het huis is verkocht aan een Frans echtpaar en hun kinderen die er een familiehuis van gaan maken. Leuke mensen, we hadden er direct een klik mee. Na afloop van hun eerste bezoek zei Mart meteen: deze mensen gun ik ons huis. Wij vertrekken volgende week dinsdag weer naar Frankrijk. Half april zal de uiteindelijke overdracht plaats vinden en dat geeft ons voldoende tijd om langzaam afscheid te nemen van onze buren, het huis en de tuin.

Op een van mijn blogberichten over Den Haag onlangs reageerde ook Lida. Zij schreef: Een leuk weetje: Het Binnenhof met de Ridderzaal in Den Haag, gebouwd onder financiële en administratieve verantwoordelijkheid van Gerard van Leyden (ca1230 - 1289). Hij was een belangrijk adviseur bij de bouwkundige uitvoering van de Haagse hofkapel en de Ridderzaal. Hij was klerk, secretaris en vertrouwensman van graaf Floris V. Jij (en ik) stammen rechtstreeks van hem af. Zijn zoon Jan van Steenvoorde was ridder.  Lida is net als ik geboren en getogen in Noordwijk Binnen en reageert wel vaker. Haar hobby is genealogie en zij heeft al heel wat uitgezocht over haar familie (en de mijne). Al jaren geleden liet zij mij weten dat wij aanverwant zijn. Dat vond ik al leuk maar dit is nog veel leuker. Hij heeft al een keer op mijn blog gestaan, kijk hier . Mijn overgrootvader van moederskant, Leendert Steenvoorden oftewel de Grote of    IJzeren Turk, een bekend figuur in Noordwijk. Zijn docht...

Zaterdagochtend besloten we met zon en een goed weerbericht lekker te gaan fietsen. Via Haastrecht en Hekendorp fietsten we richting Montfoort en daarna naar Polsbroek waarna we bij de brug over de Vlist konden besluiten hoe we naar huis gingen fietsen. De zon verdween helaas al snel en toen we voor Posbroek de lucht steeds donkerder zagen worden wisten we het al, dat wordt regen.  En ja hoor, we hadden er 25 km. opzitten en waren nog lang niet thuis maar volop regen. Horeca zou fijn zijn maar dat is in die kleine lintdorpen een zeldzaamheid. Opeens zagen we vlaggen langs de weg en daar bleek een pannenkoekenhuis te zijn. Het was twaalf uur, mooie tijd, dan gaat er bij ons wel een pannenkoek in. De grote hal van het pannenkoekenhuis was helemaal ingericht met speelwerktuigen voor kinderen en daarboven tegen de wand hingen deze plateaus met erop geplakt  een keur aan oude blikken. Ik heb met bewondering staan kijken, er zaten schoonheden tussen. Zowel in het Nederlandse - als i...

Dit historische miniatuur huisje met bakstenen gevels en vele hoeken is een echte uitdaging om te beschilderen. Het verhaal van deze muurschildering gaat terug tot de 19e eeuw toen er een horeca school gevestigd was op dit terrein. Maikki Rantala refereert hieraan met een verscheidenheid aan keramiek serviesgoed in traditioneel Nederlandse, Spaanse, Italiaanse, Chinese, Arabische en zelfs de Finse stijl. Deze muurschildering van de Blind Walls Gallery in Breda is specifiek een werk gemaakt door kunstenaar Maikki Rantala. Zij is Finse en met haar muurschilderingen richt ze zich vaak op kinderen, omdat zij veel beter hun omgeving observeren dan volwassenen.

Onze dochter was jarig gisteren en al vroeg stond deze foto op de familieapp. In dit spandoek zal haar vriendinnengroep wel de hand hebben. Acht dagen voor ik mijn 28ste verjaardag zou vieren werd zij geboren en wat waren we blij met haar na twee oudere broers.  Haar geboorte was een spannend gebeuren. Drie weken over tijd en de jonge huisarts wilde niet geloven dat zij er aan kwam dus er was ook nog geen kraamzorg. Uiteindelijk hebben Mart en ik haar zelf ter wereld geholpen. Ze gaf direct geluid en was goed aan het gewicht dus het is allemaal goed gekomen met haar. Deze leuke meid inmiddels vijftig, waar blijft de tijd.

Het boek gaat over een mysterieuze  lijst met boeken getiteld 'Voor het geval je het nodig hebt'. Dat lijstje wordt gevonden door een tiener die een vakantiebaantje heeft in een bibliotheek en zij begint uit pure verveling de boeken te lezen. Dan komt zij in contact met een oude man die een boek komt terugbrengen wat van zijn overleden vrouw was. Zij raadt de boeken ook aan hem aan en zo begint het verhaal te rollen. De twee hebben beiden een niet al te makkelijk leven, twee eenzame zielen zijn het en ze krijgen langzaam een band met elkaar. Komt het door de boeken? Lees het allemaal in dit hartverwarmende boek wat een  perfecte boek is voor alle boekliefhebbers. De lijst bestaat uit klassiekers waarvan ik er verschillende al gelezen heb. Toch ga ik die nog een keer lezen en de andere ontdekken.

Al bij veel bloggers sneeuwklokjes gezien en terug uit Frankrijk zag ik ze opeens in Bovenkerk. De lentebodes maar van die lente kon ik met die ijskoude wind in de polder weinig merken. Normaal loopt hier vee maar op een enkel schaap na is het erg rustig in de polder. Wel heel veel ganzen gezien maar die zaten te ver weg om er een goede foto van te maken. De meisje staan lekker op stal waar ze goed verzorgd worden. Veel te koud buiten. Oud, verweerd en roestig en toch heeft het schoonheid. Het is onderdeel van een oud hek wat voor een boerderij staat die grondig verbouwd wordt door twee broers.  Het hek zal wel verdwijnen en nu maar hopen dat er iets passends voor terugkomt. Dat denk ik eigenlijk wel als ik zie hoe zij verbouwen met respect voor het oorspronkelijke gebouw.

Nog even over de boom, die mooie boom die afgezaagd is in Bovenkerk Dit was mijn laatste foto, begin januari. Een prachtig beeld vind ik zelf. Ik ga hem missen. Zoals lezeres Lida schreef in haar reactie:  Ik begrijp helemaal wat je voelt. Zo'n boom is iemand.  Iemand die je al jaren kent. Ik snap dat je ontdaan bent. Ondertussen heb ik begrepen dat bij veel mensen in ons dorp de verontwaardiging groot is, ook uit al jullie reactie kwam dat naar voren. Of er een kapvergunning nodig was weet ik niet maar het leed is toch al geschied dus het heeft geen zin meer om dat te achterhalen. De boom was nog gezond, dat kan ik op het snijvlak van de boom op mijn foto's zien. Laten we het er maar op houden dat de eigenaar van de grond, een alleenstaande man, er volgend jaar warmpjes bij wil zitten met het hout van de boom.

Vanmorgen echt al heel vroeg in de auto naar Utrecht voor de PET scan. Maar ik maakte daarvoor een domme fout, ik gebruikte een ontbijt. Dat klinkt normaal maar niet voor iemand die een PET scan moet laten maken, dan mag je zes uur van te voren niet eten. Het was niet veel wat ik at, een knacker met jam een een beetje kwark. Ik heb nog geprobeerd om door een vinger achter in mijn keel te steken het kwijt te raken maar dat lukte me niet erg. Geen wonder, ik deed het voor het eerst van mijn leven. In het ziekenhuis het toch maar opgebiecht aan de verpleegkundige die me op kwamen halen en die zei onmiddellijk dat ik dan geen scan mocht hebben. Ze legde uit dat d e scan kan mislukken. Een PET-scan gebruikt radioactieve suiker om actieve cellen (zoals tumoren) op te sporen. Als je eet, stijgt je bloedsuikerspiegel en stijgt de insuline, waardoor de radioactieve stof zich niet goed verspreidt, maar in plaats daarvan naar je spieren gaat. Hierdoor worden de beelden onduidelijk. Ze waardeerde ...

Zaterdag aan het eind van de middag thuisgekomen en gisterochtend liepen wel al vroeg een rondje Bovenkerk. Fotocamera mee. De weilanden waren nog licht bevroren en het was zonnig dus een mooie gelegenheid om bijvoorbeeld een foto van mijn boom te maken. Maar hij was er niet, ik zag hem niet en toen dat tot me doordrong zag ik die stronk. Omgezaagd, mijn boom. Verschrikkelijk, een misdaad vind ik het. Het weiland is in bezit van iemand die geen boerenbedrijf heeft, af en toe lopen er een paar schapen, meer niet. Die arme boom, hij stond niemand in de weg, waarom moest hij weg? Landschappelijk was het altijd een prachtig beeld en dat wordt nu al gemist.  Wij waren even bij zoon en schoondochter 's middags en die hadden het ook over de boom. Schoondochter had net als ik tientallen foto's van de boom en ook op Facebook wordt er al over dit drama gesproken. Half Stolwijk loopt vaak dit wandelingetje dus de boom was een geliefd object in de polder. De boom is er niet meer, hij zal g...

  Dit is de muurschildering 'Mezzmerizing Parade' van Mans Weghorst, onderdeel van de Blind Walls Gallery in Breda. De muurschildering bevindt zich pal voor poppodium Mezz. Deze ‘Mezzmerizing Parade’ verwijst naar de militaire parades van vroeger en is een knipoog naar de kleurrijke carnavalsoptochten van nu. Zoals het een goede parade betaamt, wordt deze begeleid door een bombastische fanfare. De kunstenaar over dit werk: “Eind augustus 2024 mocht ik in opdracht van BlindWallsGallery een muurschildering maken in Poppodium Mezz in Breda. De ‘Mezzmerizing parade’ is een beeld dat teruggrijpt op het militaire verleden van de voormalige officiersmess.

Water, het komt echt overal vandaan. We zien water van de hellingen komen waar nog nooit water gelopen heeft. We waren even naar beneden gelopen naar de brug over ons riviertje en zien dat daar rechts op de foto de Auzène zich gesplits heeft. Het water stroomt nu van twee kanten naar beneden. Al dat water maakt een lawaai, het buldert.   Het is indrukwekkend om te zien dat een kalm riviertje kan veranderen in een wilde stroom die met een ontzettende kracht zich een weg zoekt.

Ik ging in ons dorpje op zoek naar iets bloeiends, een teken van het voorjaar. Ik weet een struik te staan waar ongetwijfeld al wat kleur in te zien zou zijn en ja hoor, de Viburnum Tinus was aan het ontwaken. En de camelia voor het huis van Bernard en Dominique begon ook leven  te vertonen. Prachtig, alleen al die knop. Ik weet nog dat Marie-Christine, de vorige bewoonster van dit huis deze struik pootte. Evenals de Viburnum zijn dit vroegbloeienden planten, ze bloeien vanaf februari tot april.  

Gistermorgen hadden we leuk bezoek en 's middags hebben we samen de kamperfoelie gesnoeid. Na een anderhalf uur ging ik naar binnen, Mart zou het snoeisel wel opruimen. Ik wilde nog wat foto's nemen in het dorp en stond met mijn fototoestel in de hand toen het eerste bezoek zich aandiende. Joel en Bernard die op de dorpsapp hadden gezien dat wij er waren. De lieverds brachten een bos mimosa mee uit de tuin van Bernard. Prachtig en het ruikt zo lekker. Gezellig zitten kletsen over van alles en nog wat en toen ze na eer uurtje vertrokken stond de volgende voor de deur, buurvrouw Florence. Zij en Jean Pierre waren vanmorgen aangekomen en nu kwam ze even bijpraten. Wat heb ik toch een leuke, lieve en meelevende buren. We werden uitgenodigd voor een fondue op vrijdagavond samen met Maria en Eric die boven in het dorp wonen, leuk. En nadat zij vertrok schemerde het inmiddels en kon ik nog net een foto maken van mijn vaas met mimosa.

Op naar de déchetterie voor het lossen van onze overvolle aanhanger. Dit zijn de kleinere takken van de plataan, de rest ligt nog in de tuin. Dat gaat in de lege aanhanger en die aanhanger gaat in de garage. Volgende keer dat we hier zijn komt daar nog meer bij en dan wordt dat weer weggebracht. Een groot terrein betekent ook veel tuinafval. Voorgaande jaren gooide Mart het allemaal op een terreintje van ons onder de begraafplaats maar we kregen steed meer hopen en zo snel verteerd dat niet. Vroeger ging de fik in die hopen maar dat mag niet meer. En om zulke hoeveelheden in een ton te verbranden heb je dagen nodig, je kan het vuur niet alleen laten.  Dus dan maar naar de déchetterie, die heeft er tegen een berghelling een apart terrein voor. En jullie zien, we zijn niet de enige die daar lossen, een berg groen daar. Straks in het voorjaar kan je je in een rij aansluiten. Met de bezem het laatste eruit en dat is dat. We rijden naar beneden en dan naar de overkant van de weg waar de...

Ondertussen wordt er hier wel het een en ander gedaan. De plataan is weer helemaal gesnoeid. Een beetje kaal nu, maar voordat je het beseft komen de eerste blaadjes eraan. En 's zomers genieten we altijd zo heerlijk van de schaduw van deze boom. Al die takken die eraf zijn gekomen zijn  liggen te wachten op vervoer maar de aanhangwagen zit al vol. Die gaat morgen mee naar de stort in Privas en dan  gaan die takken wel een volgende keer mee. Gisteren heeft Mart de lindeboom wat gesnoeid en ook deze takken moeten even wachten. Het was mooi weer gisteren dus ik ben ook een paar uurtjes bezig geweest in de border. Niet te lang want ik word nog snel moe. Ik heb al aardig wat dood plantenspul weggeknipt en het fijnere werk komt wel weer als we hier terug zijn. Wanneer dat zal zijn weten we nog niet precies, dat hangt van verschillende factoren af. Eerst maar die PET scan van aanstaande maandag afwachten en horen met welk volgend behandelplan de heren doktoren gaan komen.