Heen en terug naar de Ardeche

Bij het woord gladiool denk je direct aan die stijve planten met de gekleurde bloemen maar dit soort is kleiner en veel eleganter. En hij ruikt ook nog eens lekker . Het is de Abessijnse gladiool, wit gekleurde bloemen met een donkerpaars hart.  Het zijn zomerbolletjes en ik had ze ooit hier in de border, misschien wel twintig jaar geleden. Toen ik vroeg in het voorjaar toevallig een zakje van deze bolletjes zag liggen in een tuincentrum nam ik ze mee en gingen ze hier in april in de grond.  Prachtig staan ze tussen de andere planten. Ze worden 40 tot 60 cm hoog en groeien graag in de volle zon. Ik kocht een zakje met 50 bolletjes voor een paar euro en voor dat geld bloeien ze hier al vanaf half juni.  Eigenlijk moeten de bolletjes in oktober uit de grond gehaald worden maar dat doe ik niet, ik gok erop dat ze wel overblijven. De grond is hier goed doorlatend en de warmte van de muur zorgt ervoor dat er in mijn border niet gauw wat bevrie...

 Toen ik daar gisteren op het terrein van de oude zijderupsfabriek was keek ik natuurlijk wel wat rond, daar heb je tenslotte ogen voor. Waar dit gebouwtje voor diende weet is niet maar er zit nog wel een mooi oude muuschildering op. 'Le petit Journal de Lecteur' kan ik ontcijferen. Reclame voor een krant of misschien een tijdschrift?  Er staat nog een deel van de oude fabrieksschoorsteen. Als je hier in de omgeving rondrijdt zie je ze vaak, er zijn er nog heel wat in goede staat. Hier kijk je tegen achterkant van de voorgevel van de fabriek, drie verdiepingen zaten er ooit in. Maar ik wist niet dat er toch nog een achtergevel was, op deze foto goed te zien. Dat geeft perspectief voor een eventuele renovatie van dit gedeelte van het complex. Toen ik dit tegen Christophe zei begon hij te lachen en vertelde dat Jerome en Anne besloten hebben dat er volgende jaar een dak op gaat en dat hij dat werk mag uitvoeren.   Onder mijn voeten zie ik een ...

  We waren vandaag alweer met onze aanhanger bij de oude zijderupsfabriek. Nu op het terrein vlak achter het complex en daar kon ik goed de boomhut zien en bewonderen. Wil je het van binnen eens zien kijk dan even op de site van 'Au Fil de Soi' onder het kopje foto's. En zou je er wel eens een romantisch weekendje willen overnachten dan moet je wel vroeg boeken, het huisje in de bomen zit al tijden van te voren vol.  Maar wij kwamen daar niet voor de boomhut maar voor een hoge steiger. Wij hebben namelijk een marter die het bij ons op zolder reuze gezellig vindt maar wij vinden hem niet echt leuk. Hij maakt herrie 's nachts, houdt ons uit onze slaap.  In Nederland heeft men er, vooral in het oosten van het land, ook veel last van. Ze willen nog weleens onder de motorkap van auto's kruipen en daar de bedrading kapot bijten. De marter is in Frankrijk maar ook in Nederland een beschermd dier. Er is eigenlijk maar één definitieve oplossing voor de overlas...

 Dit was rond 1900 nog een van de vele werkende zijderupsfabrieken die hier in de buurt staan. Nadat de kunstzijde uit China kwam was het over met de zijderupsenteelt en kwamen de grote fabrieken in verval. Dit gebouw staat vlak bij ons in de vallei en is een aantal jaren geleden aangekocht door Jêrome en Anne die er een goed lopende chambre d'hôte in hebben en nog wat gîtes verhuren. Van het midden gedeelte, de eigenlijke fabriek, staat alleen het voorpand er nog.    Aan de andere kant van de voormalige fabriek staan deze twee gebouwen en die zijn in bezit van onze vrienden Maarten en Lilian, die nog steeds bezig zijn om het grote gebouw links om te toveren tot een schitterende woning. Het kleine huis recht is al jaren klaar. Afgelopen winter hebben Maarten en Jer ôme in de wei aan de andere kant van de rivier behoorlijk wat bomen gekapt wat resulteerde in een grote hoop stookhout. En daar mochten wij van weghalen wat we wilden dus daar hebben we va...

We blijven nog weken in Frankrijk maar toch beginnen langzaam de kriebels te komen. We bedenken dan hoeveel tijd we nog hier zullen zijn en wat er voor die tijd nog moet gebeuren want er valt bij ons altijd nog wat te doen voor vertrek naar Nederland.  En door die kriebels sta ik opeens in de opruimmodus en daar maak ik altijd dankbaar gebruik van. Ik heb al twee grote dozen klaarstaan voor de kringloop, door het hele huis bij elkaar gesprokkeld. Kinderpuzzels en spelletjes waar nu zelfs Saar te groot voor is en ook veel boeken. Vanmorgen kwam ik deze plaatsjesboeken tegen, twee stapels en ze worden door niemand gelezen. Onze kleinkinderen hebben er geen interesse in, echt helemaal niet. Ze lezen wel hoor, veel zelfs maar plaatjesboeken zijn blijkbaar uit.  Net zoals die ingebonden Donald Duck boeken, ik heb er acht van liggen. Bewaard voor de kleinkinderen maar ze halen er hun neus voor op, spelen liever even op het tablet.  Ik denk er hard over om...

Vandaag had ik eindelijk tomaten genoeg, vijf kilo, om passata te maken. Ja, dat is veel maar bij mij gaat de pan niet op het vuur voor twee of drie potjes, veel te veel werk voor weinig. Terwijl ik bezig ben met kruiden hakken, de tomaten staan al te pruttelen, bedenk ik me hoe fijn het is om al die lekkere kruiden in je moestuin te hebben staan. Basilicum, oregano, marjolein, tijm en rozemarijn, de geur die daar vanaf komt ruikt naar het zonnige zuiden, echt heerlijk.  Het resultaat is negen potten verschrikkelijk lekkere tomatensaus in verschillende formaten. Dit proces herhaal ik nog wel een keer of twee drie want van deze potten kan een mens nooit genoeg hebben.

Dit zilveren haarborsteltje heb ik al mijn hele leven, echt zo lang ik het me kan herinneren. Het is duidelijk bedoeld voor babyhaartjes maar niet de mijne, ik heb het niet gekregen bij mijn geboorte. In mijn familie werden dit soort geboortecadeaus in 1949, vier jaar na de oorlog, beslist niet geschonken. Ik weet ook niet waar het vandaan komt, zover gaat mijn herinnering niet. Er staat Nancy in gegraveerd maar ik ken niemand met die naam. Ik heb het vermoeden dat een van mijn jongere broers ermee is thuisgekomen. Toen wij nog jong waren was er een grote vuilstortplaats aan de rand van Noordwijk en daar liepen de jongens nog weleens te struinen. Als kind spaarde ik al van alles, mooie blikjes, doosjes, papier en zo zal ik deze schat wel ingepikt hebben.  De mooie fles, bestemd voor eau de cologne kocht ik ooit op een brocante en staat er al jaren naast te pronken. Eens per jaar wordt het zilver gepoetst samen met wat zilveren dessertlepeltjes die ik vaak geb...